صنعت خودرو ایران به‌عنوان یکی از صنایع پیشران صنعت کشور، نقشی کلیدی در اشتغال زایی، ایجاد ارزش مبتنی بر فناوری و توسعه نواوری ایفا می‌کند. با این حال، سیاستها و ابزارهای فعلی تنظیم‌گری این صنعت در ایران، به‌جای تسهیل نوآوری، منجر به قفل‌شدگی فناوری، کاهش انگیزه تحقیق و توسعه و تداوم شکاف با روندهای توسعه نوآوری در سطح جهانی شده است. این مقاله با اتکا به تحلیل اسنادی و انجام مطالعات تطبیقی، تلاش کرده تا با مقایسه و دسته سیاستها و ابزارهای تنظیم‌گری در جهت توسعه نوآوری در برخی از کشورهای در حال توسعه در صنعت خودرو، درسهایی برای بازآرایی سیاستها و ابزارهای تنظیم‌گری نوآوری صنعت خودروی کشور ارایه نماید. در نهایت این مقاله پیشنهاد می کند با حذف تدریجی قیمت‌گذاری دستوری و واگذاری آن به رقابت بازار، ایجاد نهاد تنظیم گر واحد و مستقل در صنعت خودرو، حمایت هوشمند از قطعه‌سازان برای ارتقا به شرکای طراحی پلتفرم و تدوین سند راهبردی فناوری های نوین در صنعت خودروسازی با تمرکز بر خودروهای برقی و ترکیبی، باید منطق نظام تنظیم‌گری صنعت خودرو ایران را از منطق کنترل، قیمت گذاری و مداخله مستقیم در صنعت به منطق هدایت، استانداردگذاری و مأموریت‌گرایی تغییر داد.